تندی جستن

تندی جستن. [ ت ُ ج ُ ت َ ] ( مص مرکب ) ستیزه خواستن. جنگجویی. درشتی کردن:
بدین مایه لشکر تو تندی مجوی
به تیزی به پیش دلیران مپوی.فردوسی.

جنگجویی. درشتی کردن

💡 نکند تندی گردون و وفادار شود گرچه طبعش به همه چیز که من خواهم راست

💡 وی انتقادات تندی نیز به خدایان المپ و آیین‌های دینی مربوط به آن‌ها بیان می‌کرد، که اگر ساکن آتن بود یقیناً به مرگ محکوم می‌شد:

💡 محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

💡 گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود من تندی از دوباره ندیدم، سه باره کن

💡 کسی داند که وحشی را چه برق افتاد در خرمن که داغی بر جگر از تندی خوی کسی بیند