تقوا و رزق جاویدان

💡 شاعر این کتاب [یعنی همان اوویدوس]، که از کار خود اطمینان داشته، در انتهای این کتاب، نامیرایی و جاویدان بودن خود را اعلام کرده و نوشته‌است:

💡 عمر جاویدان نهان در چشمه لب‌های او است می‌دهد خضرم نشان آب حیوان بی‌غلط

💡 خسرو از طریق آگاهی‌هایی که فرستادگان پادشاه گوت دربارهٔ پیروزی‌های رومیان می‌دادند، فهمید که با پایبندی به صلح جاویدان، روم نیرومندتر می‌شود.

💡 در دیار ما که جان از بهر مردن می‌دهند آرزوی عمر جاویدان ندارد هیچ کس

💡 حسام هر دو دین‌گستر لقای هر دو دین‌پرور فتوح هر دو تا محشر بقای هر دو جاویدان

💡 درو آویخته هرکس به مهر جان و عشق دل که پندارند جاویدان بر و برگ و نوا باشد