بشیر مغافری

بشیر مغافری. [ ب َ م ف ؟ ] ( اِخ ) رجوع به بشیربن اکال و بشیربن سعدبن نعمان و الاصابة ج 1 ص 166 شود.

💡 نازند بشیرین سخنش، اهل سمرقند؛ چون نازش خوبان سپاهان به شکر بر

💡 ولیک باشد اعدات را نذیر به قهر چنانکه باشد احباب را به مهر بشیر

💡 بنده گشتم بنده ی فرمان پذیر خواهیم قنبر بخوان خواهی بشیر

💡 شد شهره بشیرین سخنی ابن یمین زان کش طوطی جانرا لب لعلت شکری کرد

💡 بوئی از مصر محبت سوی من آر بشیر پیر کنعانم و مشتاق ببوی پسرم