برهان الدین جانم

[ویکی فقه] بُرْهان ُ الدّین ْ جانَم د ۹۰ق /۵۸۲م، شاعر و عارف هندی وابسته به طریقه چشتیه بود.
وی فرزند شمس العشاق میران جی د ۰۲ق / ۴۹۷م بود و در عرفان هم مرید او به شمار می رفت. پدر برهان الدین، در میان مشایخ چشتیه دکن دارای شهرت بود. منابع موجود آگاهی چندانی از شرح حال برهان الدین نمی دهند و بیش تر به ذکر آثار و ویژگی های آن ها پرداخته اند. درباره او همین اندازه می دانیم که علوم ظاهری را نزد پدر فرا گرفت و همچون وی آثار بسیار برجای نهاد. او در بیجاپور ساکن بود و در همان جا نیز درگذشت و به خاک سپرده شد.
آثار
برهان الدین دارای آثار منظوم و منثور است:
← منثور
شاه امین الدین اعلی د ۰۸۶ق /۶۷۵م فرزند برهان الدین، همچون وی از اولیا بود. از مریدان برهان الدین می توان از شاه داول د۰۶۸ق /۶۵۸م نام برد که ساکن بیجاپور و مؤلف ناری نامه و کشف الانوار است.
اثری در مناقب وی
...

💡 اگر پیغمبری آید مر او را زود بنماید به کف راد معجز را به تیغ تیز برهان را

💡 خدايا تو را است ستايش، كه ميزانت در مورد سنجشاعمال بعدالت، و مكانتت والا، و قضاوتت از روى برهان، و گفته ات راست و صاحبجلالت و اكرامى.

💡 منم حجاب ره تو چه باشد ار ز عنایت مرا ز من برهانی به خویشتن برسانی

💡 سخن راست همی گویی بی‌روی و به حشر رو که بر تو سخنت حجت و برهان نشود

💡 از کتاب‌های نوشته شده دربارهٔ مرحوم برهان به دو اثر ذیل می‌توان اشاره نمود:

💡 مؤ لف: و در تفسير برهان از ابن مغازلى نقل كرده كه در تفسير اين آيه نظير اين روايترا از رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) آورده.