بادیه ٔ محن

بادیه محن. [ ی َ / ی ِ ی ِ م ِ ح َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از دنیا است. ( انجمن آرا ).

کنایه از دنیا

💡 سرگشتگیم برد ز ره راهنما را صد خضر درین بادیه گم شد به سراغم

💡 در بادیه ای فتاده راهم که دروست پاها ز گداز زهره خاک به گل

💡 دیدمش از پس عمری و همی مردم زار تشنه در بادیه هجر که بارانم زد

💡 لب تشنگان بادیه ی اشتیاق را مهرش به سوی چشمه ی تحقیق رهبرست

💡 شب است و بادیه و باد و من چنین گمره مگر سعادتی از غیب رهنمون آید

💡 سرچشمه این بادیه از زهره شیرست زنهار مشو همسفر بیجگری چند