بادیه ٔ غول

بادیه غول. [ ی َ / ی ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از دنیای فانی باشد. ( برهان ) ( آنندراج ).

کنایه از دنیای فانی است

💡 نیست در بادیه عشق نظر لیلی را جز بر آن لاله که با داغ دل مجنون رست

💡 سر کرده قدم در ره کعبه بتکاپوی از خار ندارند خبر بادیه پویان

💡 ریگ در بادیه عشق روانست هنوز تا چه ها پای در این راه به فرسودن رفت

💡 بی دلیلت نشود ره سر موئی نزدیک گرچه هر مو قدم بادیه پیماست ترا

💡 ریگ روان بادیه بی نشانیم سرگشتگی است راهبر کاروان من

💡 باری برون خرام به دشت از وثاق خویش وز سنگ و خاک بادیه بشنو فغان من