بادیه گرد

بادیه گرد. [ ی َ / ی ِگ َ ] ( نف مرکب ) بیابان گرد. بیابان پیما. ( آنندراج: بادیه آشام ). و رجوع به بادیه آشام و بادیه پیمای شود.

بیابان گرد

💡 ای دل حذر از بادیهٔ عشق که چون باد سرگشته در آن ناحیه صد بادیه گرد است

💡 چو خرد نیک جبین و چو امل سینه فراخ چو هوس بادیه گرد و چو طمع تند مسیر

💡 از منزل دوست بی سر و پای شد بادیه گرد و راه پیمای