باده ٔ ناب

باده ناب. [ دَ / دِ ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) باده خالص. باده صافی:
ز زهد خشک ملولم کجاست باده ناب
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد.حافظ.

باده خالص باده صاف

💡 غنچه بر روح قدح خندید کامشب در چمن مستی بوی گلم از باده حمرا گذشت

💡 اگر باده نوشی به پیمانه نوش به آیین مردان فرزانه نوش

💡 شمع رخش از باده چراغان تماشا پروانه این بزم بهار است ببینید

💡 تا مست لب لعل شکربار تو باشم از لعل خودم باده بده، گو رمضان باش

💡 گر کرم در طبع نبود باده‌اش پیدا کند شیشه می ترک سر از همت صهبا کند

💡 بیا که عید صیام است و باز فصل بهار غم زمانه بدل کن به باده گلنار