باده ٔ لعلی

💡 ایکه در جامم بجای باده آتش ریختی دور بادت صبح عیش از تیرگی شام من

💡 زمانه زهر کند باده را بجام اندر چو دست حاسد جاه تو کدام کند

💡 این مجلس رندان است ما عاشق سرمستیم جامیست وجود ما باده ز صفات اوست

💡 زاهد چرا به من دگراین کبر وناز کرد من نیز باده خوردم اگر او نماز کرد

💡 من ز دیده می‌ریزم قطره‌های گوناگون تو زشیشه می نوشی باده‌های رنگین را

💡 باده مخور که عمر تو بر باد می دهد آگه نه ای که شر دو عالم بود شراب

💡 باده ٔ لعلی با رنگ سرخ تند خود، در اشعار کلاسیک همواره با خون قلب عاشق یا گل‌های سرخ در باغ مقایسه می‌شود.

💡 شاعر با استفاده از واژه باده ٔ لعلی، سعی دارد عمق و شدت رنگ و جذابیت آن نوشیدنی را به تصویر بکشد.

💡 در متون ادبی، باده ٔ لعلی نمادی از شدت احساسات و غلیان هیجانات درونی است که در قلب شاعر عاشق می‌جوشد.