باده ٔ لعلی

باده لعلی. [ دَ / دِ ی ِ ل َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) شراب سرخ. ( آنندراج ). می گلگون.

می گلگون

💡 ایکه در جامم بجای باده آتش ریختی دور بادت صبح عیش از تیرگی شام من

💡 زمانه زهر کند باده را بجام اندر چو دست حاسد جاه تو کدام کند

💡 این مجلس رندان است ما عاشق سرمستیم جامیست وجود ما باده ز صفات اوست

💡 زاهد چرا به من دگراین کبر وناز کرد من نیز باده خوردم اگر او نماز کرد

💡 من ز دیده می‌ریزم قطره‌های گوناگون تو زشیشه می نوشی باده‌های رنگین را

💡 باده مخور که عمر تو بر باد می دهد آگه نه ای که شر دو عالم بود شراب