باده ٔ سرجوش

💡 جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید حلقه از ساغر به گوش هوش می باید کشید

💡 هستی کاینات ز سرجوش فیض اوست شد جوهر نخست ز تعلیمش اوستاد

💡 عیب نبود چون بخوان وصل نبود دسترس گر بدرویشی رسد بوئی ز سرجوش شما

💡 بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را می‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

💡 تا بود در جوش صائب سینه گرم بهار ساغری زین باده سرجوش می باید گرفت

💡 قسمت آدم شد از روز ازل سرجوش فیض جام اول را به خاک آن ساقی رعنا فشاند

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر با توصیف باده ٔ سرجوش، سعی دارد هیجان و شور و شوق لحظات خوشگذرانی را به شکلی زیبا به تصویر بکشد.

💡 افسانه‌های قدیمی روایت می‌کنند که در میهمانی‌های باشکوه پادشاهان باستانی، باده ٔ سرجوش در جام‌های طلایی برای مهمانان برده می‌شد تا شب به یاد ماند.

💡 خوانندگان آگاه متوجه هستند که شاعر با استفاده از استعاره باده ٔ سرجوش، در واقع از لذت‌های مادی و معنوی زندگی سخن می‌گوید.