باده ٔ سرجوش

باده سرجوش. [ دَ / دِ ی ِ س َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از شراب صاف و این مقابل دُرد است. ( آنندراج ).

کنایه از باده صاف است

💡 جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید حلقه از ساغر به گوش هوش می باید کشید

💡 هستی کاینات ز سرجوش فیض اوست شد جوهر نخست ز تعلیمش اوستاد

💡 عیب نبود چون بخوان وصل نبود دسترس گر بدرویشی رسد بوئی ز سرجوش شما

💡 بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را می‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

💡 تا بود در جوش صائب سینه گرم بهار ساغری زین باده سرجوش می باید گرفت

💡 قسمت آدم شد از روز ازل سرجوش فیض جام اول را به خاک آن ساقی رعنا فشاند