اهل فراش

اهل فراش. [ اَ ل ِ ف ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مریض و ذی فراش. ( آنندراج ). در بسترافتاده. ( ناظم الاطباء ).

مریض و ذی فراش

💡 فراش آستانش افشاند آستین هست آستین از آن‌رو بر چشم تر مرا

💡 فراش صدرش هر شهی، بهر چنین میدان‌گهی چرخ از مه نو هر مهی چوگان نو پرداخته

💡 بی‌نیازی‌، از تصنع فارغ است بزم دل، ‌گستردهٔ فراش نیست

💡 كـلمـه (فـرش ) جمع فراش است، كه به معناى گستردنى ها است، و كلمه (مرفوعة) به معناى عالى و بلند است.

💡 کالسکه گذشت. فراشان ماندند تا یوسف عمو را ببرند. من با خود در اندیشه ام که خدایا چه کنم؟

💡 علی فراشان را بخواست و فرمان داد تا مار را بیرون آورند.