اهداف افتراء

[ویکی فقه] انگیزه هایی که سبب افتراء می شود را اهداف افتراء یا علل افتراء گویند.
۱. دنیاطلبی:
گاه انسان برای رسیدن به اموال یا مقامهای دنیوی دست به ارتکاب حرام از جمله افترا می زند.
← دنیا طلبی عالمان یهود
۲. نپذیرفتن تکلیف:
یکی دیگر از اهداف افترا زنندگان سرپیچی از پذیرش تکالیف الهی است، چنان که یهود برای اینکه از پذیرش اسلام امتناع ورزند. مرتکب افترا شده و به دروغ می گفتند: خداوند از ما عهد گرفته است که به هیچ پیامبری ایمان نیاوریم، مگر اینکه قربانی ای بیاورد که آتش آن را فراگیرد: «إنّ اللّه عهد إلینا ألاّنؤمن لرسول حتّی یأتینا بقربان تأکله النّار».
توجیه عقاید باطل
۳. توجیه عقاید باطل:
از جمله اهداف و انگیزه های عمده مشرکان در ارتکاب افترا، توجیه کردن عقاید باطل خویش بود، بر همین اساس، آنان شرک خود و پدرانشان و همچنین تحریم برخی امور را مقتضای اراده الهی می دانستند که خود هیچ نقشی در تغییر آن ندارند: «سَیقولُ الَّذینَ اَشرَکوا لَو شاءَ اللّهُ ما اَشرَکنا ولا ءاباؤُنا ولا حَرَّمنا مِن شَیء» و نیز حتی گاهی فراتر از این، می گفتند: بلکه خداوند خود ما را به ارتکاب حرام فرمان داده است: «و اِذا فَعَلوا فـحِشَةً قالوا... واللّهُ اَمَرَنا بِها».
تبرئه خود
...

💡 داستان روز قيامت را همچنان ادامه مى دهد و مراد از (الذين اشركوا) در عرف قرآن،پرستندگان اصنام و اوثانند، و همين خود قرينه است بر اينكه مراد از كلمه (شركاءهم) كسانيند كه براى خدا شريك گرفته بودند، و به افتراء ايشان شركاى خدا بودند،ذيل آيه بعدى نيز بر اين معنا دلالت دارد.

💡 و اگر آن را اثم مبين خواند، بدين جهت است كه گناه بودن افتراء و بهتان، از چيرهايىاست كه عقل انسان آن را درك مى كند، و احتياجى ندارد به اينكه از ناحيه شرع نهيى درمورد آن صادر شود.

💡 و ما پيش از اين درباره نكوهش مراء و ستيزه جوئى و آثار سوئى كه بر آن مترتب است،آيات و رواياتى را ياد كرديم. خداوند متعال ميان كسى كه به او دروغ و افتراء مى بنددو ميان كسى كه حق را تكذيب مى كند جدائى نمى بيند، بلكه آندو را از نظر جرم و گناهروحى و اخلاقى، با هم برابر مى داند آنجا كه مى فرمايد: