انباز گشتن

انباز گشتن. [ اَم ْ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) قرین شدن. همراه شدن. جفت شدن. یکی شدن:
ز جایی که بد شادمان بازگشت
تو گفتی که با باد انباز گشت.فردوسی.ز جیحون دلی پر ز غم بازگشت
ز فرزند، با درد انباز گشت.فردوسی.که فغفور چین با وی انباز گشت
همه کشور چین پرآواز گشت.فردوسی.با تو انباز گشت طبع بخیل
نشود هر کجا شوی ز تو باز.ناصرخسرو.عاقبت هر یک بجوهر بازگشت
هر یکی با جنس خود انباز گشت.مولوی.|| مانند شدن:
از خواب و خور انباز تو گشته ست بهائم
آمیزش تو بیشتر است انده کمتر.ناصرخسرو ( دیوان چ مینوی ص 172 ).

قرین شدن. همراه شدن. جفت شدن

💡 در هستی کون خویش، مردم ز آغاز با خلق جهان و با جهان است انباز

💡 گر ناظر گردون شود از فرقد و جوزا خواهد که قرین دزدد و انباز ستاند

💡 هر چه خواست کرد و هر چه خواهد کند. به هیچ درنماند و جز در آفریدن چون خودی زیرا که ایزد را نه سزاست انبازی ایزدی.

💡 برین کار یزدان ترا راز نیست اگر جانت با دیو انباز نیست

💡 قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبِّی بگو: من خداوند خویش را خوانم و پرستم وَ لا أُشْرِکُ بِهِ أَحَداً (۲۰) و با او انباز نگیرم هیچکس.