الکون و الفساد

[ویکی نور] الکون و الفساد اثر ارسطو، از گروه رساله های مربوط به طبیعت و کتابی است درباره وجود؛ اصل کتاب به زبان یونانی بوده که توسط بارتلی سانت هیلر، به عربی ترجمه شده است.
ارسطو این رساله را در حدود سال های 347 تا 335 قبل از میلاد، زمانی که به توصیه استاد خود افلاطون، ترک وطن کرده و در شهر تروآس، در شمال غربی آسیای صغیر می زیست، تألیف نموده است.
کتاب با مقدمه مترجم آغاز و مطالب در دو کتاب و هر کتاب در چندین باب، جای گرفته است.
در مقدمه مترجم، ضمن اشاره به موضوع کتاب، مطالبی پیرامون اصول فلسفه یونانی، ارائه شده است.
رساله در کون و فساد، مکمل دو کتاب اول رساله در آسمان است. رساله در آسمان، شامل چهار کتاب است که کتاب های اول و دوم، جواهر محسوس ابدی را بررسی می کنند و عنصر آن ها اثیر است. آسمان اول، ستارگان افلاک سیاره ای و سیارات در مجموع آسمان به معنای اخص را شکل می دهند و همگی اجسام محسوس ابدی هستند و عنصر آن ها نیز اثیر است که جسمی مرکب از ماده و صورت است.
ارسطو در کتاب دوم، نظام نجومی خود را که تا حدی نزدیک به نظام نجومی اودوکسوس و نظام نجومی کالیپوس است، شرح می دهد. موضوع کتاب های سوم و چهارم، جهان تحت القمر است. ارسطو در کون و فساد، به بررسی اجسام تحت القمر و خصوصیات اساسی این اجسام، از قبیل کون، فساد، استحاله، نمو، ذیول، مماسه، فعل و انفعال، پرداخته است. وی در کتاب دوم، به ببرسی عمیق چهار عنصر ماهیت آن ها و تبدیل متقابلشان پرداخته است. ارسطو معتقد است که تعداد عناصر، متناسب با تعداد کیفیات عنصری است و چون تعداد کیفیات عنصری به چهار مورد تقلیل پیدا می کند و به حکم طبیعت خود نمی توانند دوبه دو با هم جمع شوند، ازاین رو تعداد عناصر نیز به چهار مورد ختم می شود. این عناصر، به صورت مستدیر از یکدیگر به وجود می آیند، بنابراین هیچ کدام بر دیگری مقدم نیستند.

💡 326) و حرم الله الفرار من الزحف لما فيه من الوهن فى الدين، و الا ستخاف بالرسل و الائمة العادلة (ع ) و ترك نصريهم على العداء، و العقوبة لهم على انكار مادعوااليه من الاقرار بالربوبية، و اظهار العدل، و ترك الجور، وامتته و الفساد و لما فىذلك من جراة العدو على المسلمين، و ما يكون فى ذلك من السبى والقتل و ابطال حق الله تعالى و غيره من الفساد، وافى، جزء 3،ص 176

💡 قال رسول الله صلى الله عليه و آله اذا رايتماهل الريب و الدع من بعدى فاظهروا البرائة منهم و اكثروا من سبهم والقول فيهم و الوقيعة و بارزوهم كيلا يطمعوا فى الفساد بالاسلام و يحذرهم الناس ولا يتعلمون من بدعهم يكتب الله لكم بذالك الحسان و يرفع لكم به الدرجات فى الاخرة.(270) 

💡 در توجيه چنين تاثيرى مى توان گفت: شكّى نيست كه انسان، جداى از جهان طبيعى نيست؛چنان كه جهان، گسيخته از انسان نيست؛ همان طور كه حوادث جهان در انسان موثر است،انسان و اعمال او نيز در رخدادهاى جهان اثر دارد. انسان مهره اى از مهره هاى عالم طبيعى استكه با نيكى و تقوا پيشگى او عالم نيز خوب مى شود و با بدى و عصيان او عالم طبيعىنيز دگرگون مى گردد:ظهر الفساد فى البر و البحر بما كسبت اءيدى الناس.(1450)