ال ابی سبره

[ویکی فقه] آل ابی سبره. آلِ ابی سِبُره، از خاندان های شیعی کوفه که در سده های ۱ و ۲ق/۷ و ۸م چند فقیه از میان ایشان برخاستند و به همین سبب معروفیت یافتند.
جد اعلای این خاندان، ابوسَبُرَه یزید بن مالک بن عبدالله بن ذؤیب الجعفی الکوفی است. وی با ۲ پسرش، سبره و عزیز به دیدار رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) نایل آمد. پیامبر (صلی الله علیه و اله و سلم) عزیز را عبدالرحمن نام نهاد. به نقل برخی مورخان، عبدالرحمن در جنگ کربلا از سوی عمر بن سعد، فرماندهی سربازان ۲ قبیله مذحج و اسد را برعهده داشته است.
ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۶۰، بیروت، دارصادر، ۱۳۹۹.
معروف ترین رجال این خاندان که از فرزندان اویند، عبارتند:
← خَیْثَمه
(۱) ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، بیروت، دارصادر، ۱۳۹۹.(۲) ابن عمر، یوسف بن عبدالله، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، قاهره، مطبعةالنهضة، ۴/۱۶۶۷.(۳) حلی، حسن بن یوسف، ایضاح الاشتباه فی اسماء الرواة، چاپ سنگی.(۴) حلی، حسن بن یوسف، خلاصةالافوال فی معرفة الرجال، تهران، چاپ سنگی.(۵) حلی، علی بن داود، کتاب الرجال، به کوشش محدث ارموی، دانشگاه تهران، ۱۳۴۲ش، ص۶۸.(۶) رازی، محمد بن ادریس، الجرح و التعدیل، بیروت، داراحیاءالتراث العربی، ۱۳۷۱ق.(۷) طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، النجف، المطیعة الحیدریة، ۱۳۸۰ق.(۸) طوسی، محمد بن حسن، فهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ۱۳۵۱ش، ص۶۷.(۹) عجلی، احمد بن عبدالله، تاریخ الثقات، بیروت، دارالکتب العلمیه.(۱۰) عسقلانی، ابن حجر، تهذیب التهذیب، حیدرآباد، ۱۳۲۵ق.(۱۱) نجاشی، احمد بن علی، رجال النجاشی، قم، مکتبةالداوری، ۱۳۹۸ق.
[ویکی شیعه] آل ابی سبره. آل ابی سَبُرَه از خاندان های شیعی کوفه است، که در قرن اول و دوم هجری، چند فقیه از میان ایشان برخاستند و به همین سبب معروف شدند.
معروف ترین رجال این خاندان که از فرزندان عبدالرحمان هستند عبارتند از: خیثمة بن عبدالرحمان و اسماعیل بن عبدالرحمان.
جد اعلای این خاندان، ابوسَبُرَه یزید بن مالک بن عبدالله بن ذؤیب الجعفی الکوفی است. وی با دو پسرش، سبره و عزیز به دیدار رسول اکرم(ص) نایل آمد. پیامبر(ص)، عزیز را عبدالرحمن نام نهاد.

💡 حضرت نامه را توسط سبره جهنى براى معاويه فرستاد، اما معاويه بدون پاسخ،فرستاده خليفه مسلمانان را باز گرداند.

💡 لعل وی از سبره تر خازنیش حافظ آن لعل شکر خازنیش

💡 در حديث سوم و چهارم روايت سبره جهنى است كه صحيح آن، همان بوده كه ما در ابتداىبحث، از مسلم و احمد بن حنبل و بيهقى آورده ايم كهرسول خدا (ص ) به ايشان اجازه ازدواج موقت داده و او با بانويى از قبيله بنى عامر، بادادن عباى خود به او، به طور موقت ازدواج نموده و سه شب را با وى گذرانيده است وسپس رسول خدا (ص ) فرمان داده كه هر كس زنى را به عقد موقت خود درآورده، او را رهاكند.

💡 در آن هنگام كه عمر سعد به قصد رويارويى با حسين (ع ) از كوفه بيرون مى شد، عبدالله بن زهير بن سليم بر كوفيان، و عبدالرحمان بن ابى سبره بر مردم مذحج و اسد، و قيس به اشعث بن قيس بر ربيعه و كنده، و حر بن يزيد رياحى بر مردم تيم و همدان، فرماندهى داشتند و همه اين فرماندهان، بجز حر بن يزيد رياحى كه به امام پيوست و در ركاب امام به درجه رفيع شهادت رسيد، شاهد كشته شدن امام حسين (ع ) بودند!

💡 شاه گفت كه: من در رويا هفت گاو فربه را ديدم كه هفت گاو لاغر آنها را مى خورند، و هفتخوشه سبز و هفت خوشه خشكيده، (كه خشكيده ها بر سبره ها پيچيدند و آنها را از بينبردند) اى بزرگان ! اگر تعبير رويا مى كنيد مرا درباره رويايم نظر دهيد.(43)

💡 اما در متن حديث، احتمال مى رود كه مخترع آن، بين روايت سبره جهنى در فتح مكه را، باآنچه در جنگ خيبر روايت شده است جمع كرده، حكم تحريم گوشت هر نيش دارى را هم بر آنافزوده، آنگاه سندى برايش ساخته و همه را يكجا آورده باشد!