دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] افترا به بی گناه (قرآن). افترا به بی گناه عملی ناپسند و کاری حرام است.
حرام و گناه بودن افترا و تهمت زدن به انسان های بی گناه: «ومن یکسب خطیئة او اثما ثم یر م به بر یئا فقد احتمل بهتانا واثما مبینا: و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بیگناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناه آشکاری بر دوش گرفته است.» «والذین یؤذون المؤمنین والمؤمنات بغیر ما اکتسبوا فقد احتملوا بهتانا واثما مبینا: و آنان که مردان و زنان باایمان را به خاطر کاری که انجام نداده اند آزار می دهند؛ بار بهتان و گناه آشکاری را به دوش کشیده اند.»
معصیت افترا به بی گناه
انتساب گناهان خود به افراد بی گناه معصیتی آشکار و افترایی بهت آور: «ومن یکسب خطیئة او اثما ثم یر م به بر یئا فقد احتمل بهتانا واثما مبینا: و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بیگناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناه آشکاری بر دوش گرفته است.»
