[ویکی فقه] احتضار مؤمنان (قرآن). ملائکه در حال احتضار مؤمنان را بشارت می دهند.
دلداری و بشارت ملائکه به مؤمنان پایدار در راه خدا، هنگام احتضار آنان: ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقـموا تتنزل علیهم الملـئکه الاتخافوا ولاتحزنوا وابشروا بالجنه التی کنتم توعدون نحن اولیاؤکم فی الحیوه الدنیا وفی الاخره ولکم فیها ما تشتهی انفسکم ولکم فیها ما تدعون. طبق روایت منقول از امام صادق علیه السّلام، آیه مربوط به زمان احتضار است.
💡 كشف الغمه اربلى روايتى را ذكرنموده كه ملخص ترجمه آن چنين است: حارث همدانىنقل مى كند: به حضرت امير المومنين عليه السلام علاقه خود را اظهار كردم، فرمود نتيجهدوستى مرا، هنگام احتضار و نيز در صراط خواهى ديد، كه لواى حمد به دست درمقابل پيغمبر صلى الله عليه و آله گام بر مى دارم نيز در كنار حوض كوثر نتيجهدوستى با من را خواهى ديد. در آنجا دوستى من به تو منفعت مى دهد.
💡 جوانى در حال احتضار به سر مى برد كه رسول اكرم - ص - بالاى سرش حضوريافته، فرمود: بگو لا اله الا الله . زبان جوان بسته شد و هر چهحضرت تكرار كرد او نتوانست بگويد. به زنى كه بالاى سر جوان بود فرمود: آيا اينجوان مادر دارد؟ عرض كرد بله، من مادر او هستم. فرمود: از دست او ناراحتى ؟ گفت: بله،شش سال است كه با او حرف نزده ام. حضرت فرمود: از او راضى شو.
💡 در جوامع روائيه درباره نمازهاى واجب و مستحب مروى است كه فرايض را در يكمحل مخصوص و معين منزل بخوانيد؛ يعنى براى خود مصلاى خاصى براى اداى فرايضقرار دهيد. و در وقت احتضار شما را در آنجا گذارند كه موجب تخفيف شدايد و غمرات موتاست؛ ولى نوافل را در اماكن متعدده بخوانيد كه براى شما شاهد باشند.
💡 و اگـر اهـل ايـمـان و عـمـل صـالح بـوده، از كـرامـات حـق تعالى به او به اندازه ايمان واعـمـالش عـنـايـت شـود، و آنـهـا را بـالعيان در دم احتضار ببيند. پس، اشتياق موت و لقاءكـرامـات حـق در او حـاصـل شـود و بـا روح و راحـت و بـهـجـت و سـرور از ايـن عـالممـنـتقل شود. و لذت اين بهجت و سرور را و طاقت رؤ يت اين كرامات را چشمهاى ملكى و ذايقههاى دنيايى ندارد.
💡 سيد حميرى مدتى معتقد به امامت محمد بن حنفيه بود و بعضى از گناهان را مرتكب شدهبود، اما موفق به توبه شد و اشعار زيادى در مدحاهل بيت سرود. در لحظه ى احتضار اهل سنت و شيعه نزد او حاضر بودند يك مرتبه نقطه ىسياهى در صورت او پديدار شد و تمام صورت را گرفت. شيعيان ناراحت شدند، اماطولى نكشيد كه نقطه سفيدى پيدا شد و همه ى صورت را فرا گرفت و اين اشعار را درآن لحظه سرود:
