ابن ضیاء

[ویکی فقه] اِبْن ِ ضیاء ابوالبقا محمد بن احمد بن محمد عمری قرشی، ملقب به بهاءالدین (۷۸۹-۸۵۴ق /۱۳۸۷-۱۴۵۰م )، فقیه حنفی می باشد.
خاندان وی در اصل در صاغان (روستایی در مرو) می زیسته اند، لیکن تولد و زندگی او در مکه بوده است.
اساتید
تحصیل علم را در زادگاهش آغاز کرد و از محضر درس علمای آن دیار همچون پدرش، و نیز احمد بن ابی الفضل نویری، علی بن احمد نویری، ابن صدیق و زین الدین مراغی بهره برد. او سفرهای متعددی به قاهره کرد و در مجلس درس جمال الدین حنبلی، شمس الدین زرایبی و دیگران حاضر شد و نحو را از شمس الدین معید، معانی و بیان و اصول را از عزالدین ابن جماعه، نجم الدین سکاکینی، نجم الدین واعظی و شهاب الدین احمد غزی، فقه را از قاری الهدایه و مباحث کلامی را از شمس الدین ابن ضیاء فراگرفت و برخی از استادانش نیز به او اجازه تدریس و فتوا دادند.
شاگردان
از میان راویان وی می توان از محیوی عبدالقادر مالکی و سخاوی نام برد.
ویژگی
...

💡 رای او را هست‌گویی از بلندی و ضیاء هم به گردون اتصال و هم به‌خورشید انتساب

💡 پیِ تجدیدِ فیروزیِ نسلِ پاکِ ساسانی مهین «سید ضیاء الدین» خجسته صدر اعظم شد

💡 رییس مشرق و مغرب ضیاء الدین منصور که هست مشرق و مغرب ز عدل او معمور

💡 جدا از همهٔ موارد، سید ضیاء امیدوار بود نفوذ بریتانیا بر نیروهای نظامی ایران را حفظ کند، اما رضاخان خواهان استقلال آن‌ها بود.

💡 داود ضیاء (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.