ابن قارح ابوالحسن علی بن منصور حلبی

[ویکی فقه] اِبْن ِ قارِح، ابوالحسن علی بن منصور بن طالب حلبی (۳۵۱- ح ۴۲۴ق /۹۶۲-۱۰۳۳م )، ادیب، شاعر، راوی و نحوی، ملقب به دَوْخَلَه می باشد. وی در حلب زاده شد.
وی در حلب نزد ابوعبدالله ابن خالویه به فراگیری نحو پرداخت و ابن خالویه (ه م )، چنانکه می دانیم، از بغداد به شام و سپس به حلب رفت و چندی در آن دیار زیست. ابن قارح پس از مرگ ابن خالویه در ۳۷۰ق /۹۸۰م راهی بغداد شد و به ابوعلی فارسی پیوست و به گفته خود او همه آثار ابوعلی را نزد او خواند.
ابن قارح، علی، ج۱، ص۵۶، «رسالة»، همراه رسالة الغفران (نک: ابوالعلاء معری در همین مآخذ).
وی پس از کسب دانش و شهرت، تعلیم و تربیت فرزندان خواص را پیشه خود ساخت و از این راه کسب معاش می کرد.
صفدی، خلیل، ج۲۲، ص۲۳۴، الوافی بالوفیات، به کوشش رمزی، بعلبکی، بیروت، ۱۴۰۴ق /۱۹۸۳م.
پس از چندی ابوعبدالله حسین بن جوهر فرمانده سپاه مصر ابن قارح را نزد خود خواند و تعلیم و تربیت فرزندانش را به عهده وی گذاشت.
ابن قارح، علی، ج۱، ص۵۸، «رسالة»، همراه رسالة الغفران (نک: ابوالعلاء معری در همین مآخذ).
...

💡 دوّم: از پسران حسن بن زيد بن الحسن عليه السّلام ابوالحسن على است مادر او اُمّ وَلَد ولقب او (شديد) است و او در حبس منصور وفات يافت و او را دخترى بود به نام فاطمهو نيز على را كنيزكى بود هيفاء نام داشت و از وى حامله گشت و هنوزحمل خود را فرو نگذاشته بود كه (على شديد) وفات كرد و چون مدّتحمل به سر رسيد هيفاء پسرى آورد حسن او را عبداللّه نام نهاد و او را بسيار دوست ميداشتو خليفه خويش همى خواند و چون به حدّ رشد رسيد وعيال اختيار كرد خداوند او را نُه پسر عطا فرمود: احمد، قاسم، حسن، عبدالعظيم، محمّد،ابراهيم، على اكبر، على اصغر، زيد.

💡 شه مظفر منصور، نصر، ناصردین ابوالحسن، که زاحسانش عاجزست حساب