کفارت

کفارت. [ ک َف ْ فا رَ ] ( ع اِ ) کفارة. کفاره:
هزار حج به ثواب هجای او نرسد.
پس این کفارت پنجاه ساله جرم عظیم.سوزنی.- کفارت کردن؛ کفاره دادن. پوشاندن و پنهان کردن گناه را با عملی: چون خداوند [ مسعود ] می فرماید و می گوید که سوگندان را کفارت کنم من نیز تن در دادم. ( تاریخ بیهقی چ فیاض، غنی ص 152 ). امیر [ مسعود ] گفت ما سوگندان را کفارت فرمائیم [ سوگندان خواجه احمد حسن را ]. ( تاریخ بیهقی چ فیاض - غنی ص 151 )
دی سجده همی کردی، کردی گنهی هائل
می نوش و گناهت را امروز کفارت کن.امیر معزی ( از آنندراج ).و رجوع به کفارة و کفاره شود
- کفارت یمین؛ کفاره شکستن قسم. عملی که بدل شکستن قسم انجام دهند: آزردن دوستان سهل است و کفارت یمین سهل. ( گلستان کلیات سعدی چ مصفا ص 5 ).
کفارة. [ ک َف ْ فا رَ ] ( ع اِ ) آنچه بدان گناه را ناچیز نمایند از صدقه و روزه و مانند آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آنچه بدان گناه و جز آن پنهان شود. و در اصطلاح شرع، آنچه بدان گناه پنهان شود و سبک گردد از صدقه و روزه و مانند آنها، و از آن کفاره نامیده شده است که گناه را پنهان می کند و می پوشاند. ( از اقرب الموارد ). پوشنده گناهان و آن بدل جنایت باشد. مثلاً در شکستن قسم و خوردن روزه، معاوضه گناه نماید و کفاره قسم یک بنده آزاد کردن یا سه روز روزه داشتن یا ده مسکین راطعام دادن یا ده مسکین راکسوت پوشانیدن و کفاره صوم، دو ماه روزه داشتن یا شصت مسکین را طعام دادن است و فارسیان این لفظ را بتخفیف هم آرند. ( از آنندراج ). عقوبت گناه. پشیمانی از گناه.دیه گناه. ( ناظم الاطباء ). آنچه بزه سوگندان بدان پوشیده شود. ( مهذب الاسماء ): فمن تصدق به فهو کفارة له. ( قرآن 45/5 )؛ هرکه قصاص ببخشد و عفو کندآن عفو سترنده است گناهان این عفو کننده را. ( کشف الاسرار ج 3 ص 126 ). و رجوع به قاموس کتاب مقدس و فرهنگ علوم جعفر سجادی و فرهنگ حقوقی جعفری لنگرودی شود.

توضیح: در شعر بضرورت بتخفیف آید.

💡 خوش آن کسیکه درین فصل توبه چون بشکست گناه خود بشکست خودی کفارت کرد

💡 تافتم سوی این مدیح عنان بهر کفارت چنان سخنان

💡 زاری و بی‌خودی طهارت تست کشتن نفس تو کفارت تست

💡 ور تو کفارتی نهی آنرا من نباشم بدان سخن خرسند

💡 سوم آن که هیچ عقوبت نیست که اگر به آخرت افتادی عظیم تر بودی، شکر باید کرد که در دنیا بودی. و این سبب آن بود که بسیاری عقوبت آخر از وی بیفتد. و رسول (ص) گفت، «هرکه را در دنیا عقوبت کردند در آخرت نکنند، چه بلا کفارت گناهان است، چون بیگناه گردد عقوبت از کجا بود؟» پس طبیب که تو را داروی تلخ دهد و فصد کند اگرچه با رنج بود جای شکر بود که بدین رنج از رنج بیماری سخت برستی.

💡 هر گناهی که ز ماخسته دلان آمده بود جاودان از کرم یار کفارت کردند