چوست. ( اِ ) درختچه ای است که درکلیه نقاط مرطوب جنگلهای شمال فراوان است. در مازندران آن را «جز»، درطوالش ورودسر «چوست » و «چشت »، در آستارا «هس » در رشت «کول »، «کول کیش » و «کوله خاس » و در برخی نقاط طالش «پل » مینامند. ( جنگل شناسی تألیف کریم ساعی ج 1 ص 208 ).
درختچه ایست که در کلیه نقاط مرطوب جنگلهای شمال فراوانست در مازندران ٠
چوست (تاجیکستان). چوست ( نام پیشین چوزی ) جماعت و شهرکی در کشور تاجیکستان است که در ناحیهٔ شهر نو ناحیه های تابع جمهوری قرار دارد. جمعیت این جماعت ۱۲۰۶۸ است.
چوست (شهر). چوست ( به ازبکی: Чуст ) شهری در ولایت نمنگان کشور ازبکستان است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۹٬۰۸۳ نفر جمعیت داشته است.
💡 بدین جهت قسمتی از شهر که موسوم به قلعه (شامل محلات: چارمنار، سرخاب، شتربان(دوه چی)، ویجویه [عامیانه : ورجی]، مهادمهین [عامیانه : میارمیار]، نوبر، مقصودیه و غیره) بود اکنون از قسمت بیرون حصار (محلات: اهراب، لیل آباد [عامیانه : لیلاوا]، چرنداب، خیابان، باغمیشه... الخ) جدا نیست و همچنین قصبات حومهٔ قدیم واقع در سمت مغرب شهر (امیرخیز، چوست دوزان، حکمآباد [عامیانه : هکماوار]، قراملک، قره آغاج، آخونی، کوچهباغ، خطیب) و مارالان (واقع در سمت جنوب شرقی) به شهر ملحق شدهاست و شهر از سمت غرب و جنوب غربی توسعه مییابد.
💡 بهدلیل وجود جمعیت نسبتاً زیادی از مردمی با نژاد تاجیک در شهرهای بخارا و سمرقند زبان فارسی تاجیکی هم در این شهرها بهطور گستردهای تکلم میشود. تکلم به این زبان در نواحی وسیعی در کاسانسای، چوست، ریشتان و ساخ در جلگهٔ فرغانه، و همچنین در بورچملا، آهنگران، باغستان در میانهٔ ناحیهٔ سیردریا، و نهایتاً در شهرسبز، نخشب، کیتاب و درههای رودخانهای کفیرنگان و چاگانیان بهچشم میخورد.
