پیگار

پیگار. [ پ َ / پ ِ ] ( اِ ) همان پیکار است و در فهرست شاهنامه ولف این صورت آمده است. رجوع به پیکار شود.

( اسم ) پیکار

💡 ندانم هیچ چاره جز یکی کار که رامین را برم با خود به پیگار

💡 کنونش که جز تو تنی یار نیست کسی کو رود سوی پیگار نیست

💡 همی خواست تا لشکری گشن زوش سوی چین فرستد به پیگار کوش

💡 که اسبان ما سخت فرسوده اند همه رنج پیگار پیموده اند

💡 دوباره ببستند گردان میان به رزم و به پیگار ایرانیان

💡 هر دو بوسیدند گورش را و تفت تا بمصر از بهر آن پیگار زفت