پشت استر

[ویکی فقه] پشت استر (قرآن). استر، چارپایی بارکش و سواری که از اسب و الاغ متولد می شود که در عربی به آن، «بغل» گویند.
آفریده شدن استر، برای سوار شدن بر پشت آن و زیبایی زندگی است.«... والبغال... لترکبوها وزینة ویخلق ما لاتعلمون»؛ همچنین اسبها و استرها و الاغها را آفرید؛ تا بر آنها سوار شوید و زینت شما باشد، و چیزهایی می آفریند که نمی دانید.
← زینت
۱. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۵۵، ذیل واژه بغل.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۷، ص۲۲۲، برگرفته از مقاله «پشت استر ».
...

💡 مستعين گفت: اين استر را زين كن... حضرت بر خاست زين بر پشت استر نهاد و بست، وسپس به جايگاه خود بازگشت.

💡 سپس هارون دستور داد امام موسى بن جعفر (عليه السلام ) را گرفتند و نزدش بردند، آنحضرت را (به دستور او) به زنجير بستند، دو هودج ترتيب دادند، آن حضرت را در يكىاز آن هودجها كه بر پشت استر بود، سوار كردند و هودج ديگرى بر پشت استر ديگربود و همراه هر دو هودج، سوارانى فرستاد و سپس (در بيرون مدينه ) سواران، دودستهشدند يك دسته به سوى بغداد و ديگرى به سوى بصره روانه شدند، امام كاظم ( عليهالسلام ) در هودجى بود كه به سوى بصره حركت مى كرد و هارون با اين كار مى خواستمردم از اينكه امام كاظم (عليه السلام ) به سوى بصره رفت يا بغداد، بى خبر بمانند وسواران همراه آن حضرت را نشناسند و به سوارانى كه امام كاظم (عليه السلام ) را مىبردند، دستور داد كه وقتى به بصره رسيدند، امام كاظم (عليه السلام ) را در بصرهبه ((عيسى بن جعفر بن منصور)) تحويل دهند و او در آن روز (به عنوان رئيس ‍ زندان ) دربصره بسر مى برد.