هتیت
لغت نامه دهخدا
هتیت. [ هََ ] ( ع مص ) به صدا درآمدن چیزی. ( معجم متن اللغة ) ( اقرب الموارد ). || شنیده شدن صدا از زمین. ( معجم متن اللغة ). || بانگ کردن شتربچه. ( تاج المصادر بیهقی ).
هتیت. [ هََ ] ( ع اِ ) صوت. ( معجم متن اللغة ) ( اقرب الموارد ). صدا. آواز. بانگ.
فرهنگ فارسی
صوت صدا
جمله سازی با هتیت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اِفِسوس یک واژه باستانی و به معنای شهر «ایزدبانوی مادر» است. این مکان نام خویش را از واژه باستانی هتیتی آپاشا گرفتهاست. از آنجا که یونانیها حرف «ش» را در زبان خود نداشتند و از این رو این نام در زبان ایشان از آپاشا به اِفِسوس مبدل گشت. اِفِسوس در زبان ترکی استانبولی «اِفِس» تلفظ میشود.
💡 تمدن هتیت یکی از قدرتمندترین امپراتوریهای عصر آهن در منطقه آناتولی بود که با ساختارهای نظامی پیشرفته، بر بسیاری از همسایگان خود تسلط داشت.
💡 باستانشناسان با بررسی آثار باستانی هتیت، توانستهاند بسیاری از اسرار مربوط به قوانین حقوقی و ساختار سیاسی این ملت باستانی را بازسازی کنند.
💡 جنگهای میان امپراتوری هتیت و مصر باستان، از مهمترین رویدادهای تاریخی است که تاثیرات عمیقی بر نقشهی سیاسی منطقه در دوران باستان گذاشت.