لغت نامه دهخدا
ناگرونده. [ گ ِ رَ وَ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) کافر. ( مجمل اللغة ) ( دهار ) ( مهذب الاسماء ) ( منتهی الارب ). کَفّار. کفور. ( منتهی الارب ). که نگرود و ایمان نیاورده.
ناگرونده. [ گ ِ رَ وَ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) کافر. ( مجمل اللغة ) ( دهار ) ( مهذب الاسماء ) ( منتهی الارب ). کَفّار. کفور. ( منتهی الارب ). که نگرود و ایمان نیاورده.
آن که ایمان نیاورد.
💡 کافِر، بیکتاب، ناگرونده، ناگرویده یا ناخستو به کسی گفته میشود که از نظر پیروان یک دین، به آن دین اعتقاد نداشته باشد. در قدیم، زندیق هم میگفتند.