لغت نامه دهخدا
نادر تبریزی. [ دِ رِ ت َ ] ( اِخ ) کلب علی متخلص به نادرا یا نادر از شاعران عهد صفویه است. نصرآبادی آرد: او هم زرگر و نقاش بوده و از تبارزه عباس آباد است اما گویا اصلش اصفهانی است. از اشعار اوست:
هشدار کزین جهان دون باید رفت
چون آمده ای ببین که چون باید رفت
آخر به طپانچه مغنی اجل
زین دایره چون صدا برون باید رفت.آنی که مسیحات ز بیماران است
صد یوسف مصرت ز خریداران است.
در دست تو خاتمی که جبریل آورد
انگشتر زنهار گنه کاران است.به پای مَدِّ هر تقصیر مهر توبه ای دارد
مفاصائیست نادر چون گشائی دفتر ما را.
