منذر بن محمد ال ابی الجهم

[ویکی فقه] منذر بن محمد آل ابی الجهم. منذر بن محمد، از اصحاب مشهور امام صادق (علیه السلام) و از شخصیت های آلِ اَبی الجَهْم می باشد؛ این خاندان از خاندان های روایی بزرگ شیعی، ساکن کوفه در سده ۲ق/۸م است.
منذر بن محمد، از اصحاب مشهور امام صادق (علیه السلام) و از راویان موثقی است که از آن امام روایاتی نقل کرده است. منذر محدث و فقیه بوده،
خویی، ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج۱۸، ص۳۳۷، بیروت، ۱۴۰۳ق، ۱۷/۳۰۸، ۱۸/۳۳۵، ۱۹/۱۷۵-۱۷۶.
وی را آثاری بوده است: بدین قرار۱. وفود العرب الی النبی (صلی الله علیه و اله و سلم)؛۲. جامع الفقه؛۳. کتاب الجمل؛۴. کتاب الصفین؛۵. کتاب النهروان؛۶. کتاب الغارات.

💡 به نام خداوند بخشنده مهرباناز محمّد فرستاده خدا به منذر بن ساوی. درود بر تو. ستایش می‌کنم به سوی تو الله را که جز او معبودی نیست. شهادت می‌دهم معبودی جز الله نیست و نیز گواهی می‌دهم که محمد، بنده و فرستاده اوست، اما بعد، من خدای عزّوجلّ را به یاد تو می‌آورم، همانا آن که خیرخواهی می‌کند، برای خویش خیرخواهی می‌کند و هر کس فرستادگان مرا فرمان برد و پیرو آنان شود مرا فرمان برده‌است و هر که خیر آنان را خواهد برای من خیرخواهی کرده‌است. فرستادگان من ثنای خیر بر تو می‌فرستند و من تو را در قومت شفاعت کردم، پس برای مسلمانان، آنچه را که بر آن تسلیم شدند واگذار و گناهکاران را بخشیدم پس از ایشان بپذیر؛ و تو هر قدر که اصلاح کنی هرگز تو را از مقامت بر کنار نخواهیم داشت و هر که بر آیین یهود یا مجوس باقی‌ماند، باید جزیه پرداخت کنند.

💡 تاريخ يعقوبى اين نامه را اين گونه نقل كرده است: و به منذر بن جارود عبدى نوشتوى كارگزار اصطخر بود.