منت داشتن

( ~. تَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) مرهون احساس کسی بودن.

مرهون احساس کسی بودن.

💡 مـرتـبـه اولى، كـه از هـمـه بـالاتـر و هـلاكـتش بيشتر است، حالى است كه در انسان بهواسـطـه شـدت عجب پيدا شود كه در قلب خود بر ولى نعمت خود و مالك الملوك به ايمانيا خصال ديگرش منت گذارد. گمان كند كه به واسطه ايمان او در مملكت حق وسعتى يا درديـن خـدا رونـقى پيدا شد، يا به واسطه ترويج او از شريعت يا ارشاد و هدايت او يا امربـه مـعـروف و نـهى از منكر او يا اجراى حدود يا محراب و منبرش به دين خدا رونقى بسزاداده، يـا بـه واسـطـه آمـدن در جـماعت مسلمين يا به پا كردن تعزيه حضرت ابى عبداللهالحـسـيـن، عـليـه السـلام، رونـقـى در ديانت حاصل شد كه به سبب آن بر خدا و بر سيدمـظـلومان و بر رسول اكرم، صلى الله عليه و آله، منت دارد. هر چند اظهار اين معنى نكند،در دلش مـى گـذارد. و از هـمـيـن بـاب اسـت مـنـت گـذارى بـر بـنـدگان خدا در امور دينيه.مـثـل آنـكـه در دادن صـدقـات واجـبـه و مـسـتحبه و در دستگيرى از ضعفا و فقرا بر آنها منتگـذارى كـنـد. گـاهي اين منت گذارى مخفى است حتى بر خود انسان. (شرح منت نداشتن مردمبر خدا و منت داشتن ذات مقدس حق تعالى بر آنها در حديث دوم گذشت.)