لغت نامه دهخدا
( معراة ) معراة. [م ُ ] ( ع ص ) نخلة معراة؛ خرمابنی که بار یک سال آن بخشیده شده باشد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
معراة. [ م َ ] ( ع اِ ) آنچه برهنه باشد زنان را از دست و پا و روی و رخسار، و گویند امراءة حسنةالمعراة. ج، معاری. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). || برهنگی و گویند رجل حسن المعری و المعراة. ج، معاری. ( از اقرب الموارد ).