لغت نامه دهخدا
مطوعی. [ م ُ طَوْ وِ ] ( ص نسبی ) نسبت است مر مطوعه را که جمعی را گویند که برای غزو و جهاد به بلاد کفر آمده اند. ( از لباب الانساب ) ( از الانساب سمعانی ).
مطوعی. [ م ُ طَوْ وِ ] ( ص نسبی ) نسبت است مر مطوعه را که جمعی را گویند که برای غزو و جهاد به بلاد کفر آمده اند. ( از لباب الانساب ) ( از الانساب سمعانی ).
نسبت است مر مطوعه را که جمعی را گویند که برای غزو و جهاد به بلاد کفر آمده اند.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 البته ضعف غسان در جایی که عبدالرحمان مطوعی همراه با مردم نیشابور لشگری برای مقابله با خوارج آماده کردند نیز مشخص میشود.