قزوینی حسین بن محمدابراهیم

[ویکی نور] مرحوم سید حسین بن محمد ابراهیم حسینی قزوینی قدس سره از عالمان بزرگ سدۀ دوازدهم هجری
او از مشایخ اجازۀ علاّمۀ بحر العلوم بوده است.
علاّمۀ بحر العلوم او را این گونه ستوده است: «فخر السادة الأعاظم، و نُخبة العلماء الأکارم، العالم العامل الورع الفاضل الفقیه المطّلع المتضلّع».
شیخ عبدالنبی قزوینی که سالها مصاحب او بوده است در وصف او می نویسد:
البحر الخضمّ، و الطود الأشمّ، الفاضل المکرم، العالم المفخم، أفقه الفقهاء، و أکرم العلماء، صاحب الفکر المستقیم و الذهن القویم...و لیس فنّه مقصوراً علی الفقه و لا منظوره موقوفاً علیه...

💡 سید محمد صدر آن روزها در خطبه‌های بعدی نماز جمعه هم تند و صریح سخن گفت و از حکومت بعث انتقاد می‌کرد تا آنجا که خشم صدام را برانگیخته بود و از او خواسته شد تا از برپایی نماز جمعه خودداری کند، اما او ضمن رد این پیشنهاد گفت «بر من واجب است که تکلیفم را انجام دهم». او که برای آخرین نماز جمعه می‌رفت پارچهٔ سفیدی را به نشانهٔ کفن بر دوش خود آویخته بود و در حالی که از ترور نزدیکان و نمایندگانش بدست حزب بعث اندوهگین بود گفت: «من بارها گفته‌ام ترور هر کدام از مؤمنین مثل ترور من است؛ زیرا مؤمنین پیکر واحدی هستند که اگر به عضوی صدمه وارد شود، دیگر عضوها بی‌قرار می‌شوند.» بعد از آن دعایی خواند و به چهارده معصوم سلام داد و مسائلی را در خصوص قیام حسین بن علی و عزاداری درگذشتگان بیان کرد.[پیوند مرده]