تشت سرنگون

تشت سرنگون. [ ت َ ت ِ س َ ن ِ ] ( ترکیب وصفی،اِ مرکب ) کنایه از افلاک و آسمان بود. ( انجمن آرا ).

کنایه از افلاک و آسمان بود

💡 در شاهنامهٔ فردوسی آمده‌است وقتی به دستور افراسیاب سر سیاوش را جدا نمودند، تشت خون را بردند در محلی که قبلاً تعیین شده بود سرنگون کردند و در همان لحظه خون با خاک مخلوط گشته، بجوشید و به شکل تپهٔ کوچکی درآمد و در همان ساعت از آن گیاهی رویید که روی هر برگش سر بریده‌ای دیده می‌شد و آن گیاه به نام پرسیاوشان موسوم گشت