دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اهانت به مشرکان (قرآن). مشرکان، مورد اهانت از سوی ابراهیم علیه السّلام بعد از احتجاج با آنان بودند.
ولقد ءاتینآ ابرهیم رشده... (ما وسیله رشد ابراهیم را از قبل به او دادیم؛ و از (شایستگی) او آگاه بودیم...) قال افتعبدون من دون الله...((جمعیّت) گفتند: «او را در برابر دیدگان مردم بیاورید، تا گواهی دهند!») اف لکم ولما تعبدون من دون الله افلاتعقلون.( اف بر شما و بر آنچه جز خدا می پرستید! آیا اندیشه نمی کنید (و عقل ندارید)؟!) («اف» در اصل به معنای هر چیز کثیف و آلوده است و در توهین و اظهار تنفر استعمال می شود. )
استحقاق عذاب
مشرکان، مستحق عذاب اهانت آمیز از سوی خداوند بودند.ان الذین ءامنوا والذین هادوا والصبـین والنصـری والمجوس والذین اشرکوا ان الله یفصل بینهم یوم القیـمة...(مسلّماً کسانی که ایمان آورده اند، و یهود و صابئان ( ستاره پرستان ) و نصاری و مجوس و مشرکان، خداوند در میان آنان روز قیامت داوری می کند؛ (و حق را از باطل جدا می سازد؛) خداوند بر هر چیز گواه (و از همه چیز آگاه) است.)... و کثیر من الناس وکثیر حق علیه العذاب ومن یهن الله فما له من مکرم...(آیا ندیدی که تمام کسانی که در آسمانها و کسانی که در زمینند برای خدا سجده می کنند؟! و (همچنین) خورشید و ماه و ستارگان و کوه ها و درختان و جنبندگان، و بسیاری از مردم! امّا بسیاری (ابا دارند، و) فرمان عذاب درباره آنان حتمی است؛ و هر کس را خدا خوار کند، کسی او را گرامی نخواهد داشت! خداوند هر کار را بخواهد (و صلاح بداند) انجام می دهد!)
ممنوعیت اهانت به مقدسات مشرکان
نهی الهی از اهانت به مقدسات مشرکان، برای جلوگیری از اهانت آنان به خدا بود.ولاتسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله عدوا بغیر علم...((به معبود) کسانی که غیر خدا را می خوانند دشنام ندهید، مبادا آنها (نیز) از روی (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند! اینچنین برای هر امّتی عملشان را زینت دادیم سپس بازگشت همه آنان به سوی پروردگارشان است؛ و آنها را از آنچه عمل می کردند، آگاه می سازد (و پاداش و کیفر می دهد).)
