اهانت به نوح

[ویکی فقه] اهانت به نوح (قرآن). قوم نوح علیه السّلام با آن حضرت رفتارهای اهانت آمیزی داشتند.
قوم حضرت نوح علیه السلام با ایشان رفتاری توهین آمیز داشتند.الم یاتکم نبؤا الذین من قبلکم قوم نوح وعاد وثمود... جآءتهم رسلهم بالبینـت فردوا ایدیهم فی افوههم...(آیا خبر کسانی که پیش از شما بودند، به شما نرسید؟! «قوم نوح» و «عاد» و «ثمود» و آنها که پس از ایشان بودند؛ همانها که جز خداوند از آنان آگاه نیست؛ پیامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند، ولی آنها (از روی تعجب و استهزا) دست بر دهان گرفتند و گفتند: «ما به آنچه شما به آن فرستاده شده اید، کافریم! و نسبت به آنچه ما را به سوی آن می خوانید، شک و تردید داریم!») (در «ردوا ایدیهم فی افواههم» چند احتمال وجود دارد که از جمله آن ها این است: مشرکان دستان خود را بر دهانشان می گذاشتند و در مقابل نوح علیه السّلام و... شیشکی می کشیدند و به این ترتیب به او اهانت روا می داشتند.

💡 ممكن است كسى كه يك سال خدمت به جامعه و انقلاب كند اما از طرفىدل مسلمان و مؤ منى را بى جا بيازارد، كه در اين صورت، آن يكسال خدمت و عبادت - هر چه بالا باشد - باز درمقابل آن گناه نمى توانند قد علم كند؛ چرا كه اهانت به مسلمان، جنگ با خداست:

💡 4 - از آنجا كه اين عبدالله ابن زبير سه سال بعد خروج كرد و در همين خانه خدا متحصنشد و سبب گرديد كه دو بار بواسطه او خانه خدا آتش بگيرد و مورد اهانت قرار گيرد،يكبار در اواخر عمر يزيد و يكبار در زمان حجاج، گويا اين فرمايش امام حسين اشاره بهآينده اين ناجوانمرد و تذكرى است به او كه حريم خانه خدا را حفظ كند.

💡 4- و يا اينكه تو، فاقد علم و آگاهى هستى؛ ولى طرف نزاع تو فردى عالم و آگاه است. اگر در چنين شرائطى با او ستيز كنى و درگير شوى احترام و آبروى او را از ميانبرده، و مقام و منزلت عالم و دانشمند را ارج ننهاده اى. (تو كه در برابر حق تسليم نمىگردى از راه جدال و ستيز با عالم و دانشمند نه تنها بهره اى عائد خود نمى سازى؛بلكه گناه اهانت به دانشمند را بر بار گناه ستيزه جوئى خويش، اضافه مى كنى ).