لغت نامه دهخدا
الف دادن. [ اِ دَ ] ( مص مرکب ) الفت دادن. مونس کردن. خوگر کردن. سازوار گردانیدن. دوست گردانیدن. رجوع به اِلف و اُلفَت شود: ایلاف؛ الف دادن. ( تاج المصادر بیهقی ):
لطف باری این پلنگ و رنگ را
الف داد و برد از ایشان جنگ را.مولوی.لطف حق این شیر را و گور را
الف داده ست این دو ضد دور را.مولوی.
