ابن عمرو ابوعبدالله محمد تهامی

[ویکی فقه] اِبْن عَمْرِو تِهامی، ابوعبدالله محمد (د ۱۲۴۴ق/۱۸۲۸م)، فقیه مالکی، ادیب، لغت شناس، خطیب و شاعر مغربی می باشد.
نیای بزرگش عمرو ابن قاسم اوسی، فقیهی صالح و از اندلسیانی بود که پس از سقوط اندلس، در دوران حکومت سعدیان (۸۷۶-۱۰۵۶ق/۱۴۷۱-۱۶۴۶م) به رباط مهاجرت کردند
مراکشی عباس، الاعلام بمن حل مراکش و اغمات من الاعلام، ج۵، ص۲۱۵، فاس، ۱۳۵۷ق/۱۹۳۸م.
ابن عمرو، بنا به قول خود او، در رباط به دنیا آمد و در همان جا پرورش یافت.
مراکشی عباس، الاعلام بمن حل مراکش و اغمات من الاعلام، ج۵، ص۲۱۸، فاس، ۱۳۵۷ق/۱۹۳۸م.
ابن عمرو پس از آن که مدتی (بالغ بر ۱۰ سال) در مراکش ماند، عازم مصر و حجاز شد و ۴ سال نیز در آن دیار به سر برد،
مراکشی عباس، الاعلام بمن حل مراکش و اغمات من الاعلام، ج۵، ص۲۲۳ به نقل از اتحاف، فاس، ۱۳۵۷ق/۱۹۳۸م.
...

💡 سنن ابو داود، سنن ترمذى، ابن ماجه، ابن عمرو الدانى، مسند احمد و ابن يعلى، و بزاز،و صحيح حاكم، و معاجم طبرانى (كبير و متوسط) و رويانى، و دارقطنى، و ابو نعيم در(اخبار المهدى ) و خطيب در تاريخ بغداد، و ابن عساكر در تاريخ دمشق، و غير اينها.

💡 اين توجيه از يك نظر قابل خدشه است، و آن اينست كه در روايتى كه از ابن عمرو ابىهريره از رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم )نقل شده آمده كه آن جناب فرمود (رؤ يا جزئى است از هفتاد جزء نبوت ) و بنابر اين،اگر اين روايت درست باشد منظور از آن صرف تكثير است، نه خصوصيت عدد هفتاد، وساده تر اينكه منظور اينست كه نبوت آنقدر عظيم و پر اهميت است كه رؤ ياى صادقه جزءناچيزى از آن است.

💡 بالاخره با تدبير و مكر و حيله و جمع آورى گروههائى از اطراف در تشويق وليعهدىيزيد، او را وليعهد خود قرار داد، در عراق و شام بيعت تمام شد، اما در مدينه مردم منظربيعت افرادى مثل حسين ابن على و عبدالله ابن عمرو عبدالله ابن زبير و عبدالله ابن عباس وعبدالرحمن ابن ابى بكر بودند.