خطرگه

خطرگه. [ خ َ طَ گ َه ْ] ( اِ مرکب ) خطرگاه. جای آفت. جای خطر:
این رایت نگون سرورخش بریده دم
بر غافلان هفت خطرگه برآورید.خاقانی.به که در پای مرغ پیچم دست
زین خطرگه بدین توانم رست.نظامی.

💡 مشو به خویش مقید که مرغ زیرک را خطرگهی است که مشغول خویشتن باشد