اسباب تقدیم و تاخیر

[ویکی فقه] اسباب تقدیم و تأخیر. اسباب تقدیم و تاخیر، اهداف مقدم یا مؤخر کردن کلمه را می گویند.
برای «تقدیم و تاخیر» اسباب گوناگونی شمرده اند، که به برخی از آن ها اشاره می شود:تبرک؛ اراده حصر؛ اراده ترتیب؛ تبکیت؛ تحقق مابعد؛ تحذیر و تنفیر؛ تحضیض و اهتمام؛ تخویف؛ تشریف؛ ترقی و تدلی؛ تعجیب؛ تعظیم؛ تنبیه بر اطلاق؛ تنقل؛ خفت لفظ؛ سببیت ( بلاغت )؛ سبق؛ مناسبت؛ مراعات افراد؛ مراعات فواصل؛ غلبه و کثرت، ….به منظور اطلاع از محتوای هر یک از اسباب تقدیم و تاخیر، به اصطلاحات فوق مراجعه شود.
[ویکی فقه] اسباب تقدیم و تاخیر، اهداف مقدم یا مؤخر کردن کلمه را می گویند.
برای «تقدیم و تاخیر» اسباب گوناگونی شمرده اند، که به برخی از آن ها اشاره می شود:تبرک؛ اراده حصر؛ اراده ترتیب؛ تبکیت؛ تحقق مابعد؛ تحذیر و تنفیر؛ تحضیض و اهتمام؛ تخویف؛ تشریف؛ ترقی و تدلی؛ تعجیب؛ تعظیم؛ تنبیه بر اطلاق؛ تنقل؛ خفت لفظ؛ سببیت ( بلاغت )؛ سبق؛ مناسبت؛ مراعات افراد؛ مراعات فواصل؛ غلبه و کثرت، ….به منظور اطلاع از محتوای هر یک از اسباب تقدیم و تاخیر، به اصطلاحات فوق مراجعه شود.

💡 کرویتزر در ورسای به دنیا آمد. اولین معلم موسیقی او پدرش بود و پس از پدرش نزد آنتون استامیتز به یادگیری موسیقی پرداخت. او از مشهورترین ویولنیست‌های زمان خودش بود و تا ۱۸۱۰ به‌عنوان تک‌نواز فعالیت می‌کرد. پس از کنسرت‌هایی که او در وین اجرا کرد، بتهوون سونات ویولن شماره ۹ (۱۸۰۳) خود را به او تقدیم و کرد و نام آن را سونات کرویتزر گذاشت.

💡 وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ این جواب قومی است که از رسول خدا (ص) تعجیل عذاب میخواستند، چنان که گفت: «یَسْتَعْجِلُونَکَ بِالْعَذابِ». رب العزة گفت: هر گروهی را وقتی است نامزد کرده، که ایشان را در آن وقت عذاب و هلاک آید که در آن تقدیم و تأخیر نبود.

💡 سفارت لیبی در لبنان بلیت سفر صدر و همراهانش شیخ محمد یعقوب و عباس بدرالدین را به او تقدیم و به موجب نامه‌ای به خطوط هوایی الشرق الاوسط به شماره ۴/۳/۴۳۰ در تاریخ ۲۴ اوت ۱۹۷۸ چند صندلی در جایگاه ویژه هواپیما برای ایشان رزرو کرد.

💡 و بر خردمند واجب است که به قضاهای آسمانی ایمان آرد و جانب حزم را هم مهمل نگذارد، و هر کار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در حق دیگران روا ندارد، که لاشک هر کرداری را پاداشی است، و چون مهلت برسید و وقت فراز آمد هر آینه دیدنی باشد و در آن تقدیم و تأخیر صورت نبندد.

💡 با آغاز دوره بیستم مجلس شورای ملی، مطابق سنت پارلمانی شریف‌امامی روز ۲۰ اسفند ۱۳۳۹ استعفای دولت را به حضور شاه تقدیم و پس از انتصاب مجدد به نخست‌وزیری در همین تاریخ، هیئت وزیران خود را روز ۲۰ اسفند به حضور شاه و روز ۲۱ اسفند به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در روز ۲۳ اسفند با اکثریت ۱۴۲ رأی از ۱۴۳ نفر به دولت وی رأی اعتماد داد.