تلخ رو

تلخ رو. [ ت َ ] ( ص مرکب ) تندمزاج و درشت رو. ( ناظم الاطباء ). تلخ ابرو. تلخ جبین. ( مجموعه مترادفات ) ( بهار عجم ) ( آنندراج ). کنایه از ترشرو و بی دماغ..... ( از بهار عجم ) ( از آنندراج ):
به تلخ رو مکن اظهار تنگدستی خویش
که از طپانچه بحر است روی مرجان سرخ.صائب ( از آنندراج ).به دریا می شود از بازگشت آبها ظاهر
که هرکس مرجع خلق است باید تلخ رو باشد.وحید ( ایضاً ).

تند مزاج درشت رو. تلخ ابرو.

💡 مکن ز بخت سیه تلخ روی خود که نگین سیاهرویی عالم برای نام کشید

💡 چه شرمش آید از تلخی که از شوخی و بدگویی کند با من حدیث تلخ رو سوی دگر کرده

💡 صائب مکن ز زخم زبان تلخ روی خویش مانند گل شکفته درین خارزار باش

💡 بس که گردون سیه دل تلخ رو افتاده است صبح خندانش در نگشاده می آید به چشم

💡 شور فرهاد کجا کم شود از پاسخ تلخ رو تُرُش کردن شیرین به شکر می‌ماند