بلبلی گوش

بلبلی گوش. [ ب َ ب َ ] ( ص مرکب ) دارای گوش پهن و بزرگ. ( از فرهنگ فارسی معین ). بلبله گوش. بله گوش ( درتداول مردم قزوین ). و رجوع به بلبله گوش و بلبلی شود.

( صفت ) گوش پهن و بزرگ.

💡 رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی

💡 چو شاخ گل همه مرغان سزد که گوش شوند که بلبلی چو «نظیری » درین چمن باشد

💡 پرده گوش ترا کرده است غفلت آهنین ورنه هر خاری درین گلشن، زبان بلبلی است

💡 فریاد بلبلی که شود گرم ازو گلی در گوش اهل درد ز وعظ فسرده به

💡 در صحبت اهل سخن چون گل تمامی گوش شو گر بلبلی در این چمن سوسن زبانی بهتر است

💡 درین گلشن چو شاخ گل، سرا پا گوش بنشینم فغان بلبلی تا نشنوم، خاموش بنشینم