واژه «لَظَلُوم» در زبان عربی از ریشه «ظ ل م» گرفته شده و به معنای «بسیار ستمکننده» یا «کسی که ظلم را به شکل شدید و مکرر انجام میدهد» به کار میرود. این واژه از نظر ساختاری بر وزن «فَعُول» قرار دارد که در زبان عربی یکی از صیغههای مبالغه است و برای بیان شدت و تداوم یک صفت استفاده میشود، بنابراین «ظلوم» صرفاً به معنای ظالم نیست، بلکه به کسی اشاره دارد که در ظلم کردن بسیار افراط میکند و این صفت در او نهادینه شده است. در ترکیب «لَظَلُوم»، حرف «لـ» در آغاز کلمه نقش «لام تأکید» یا «لام ابتداء» دارد و برای تأکید بیشتر بر صفت بعد از خود به کار میرود تا معنا را قطعیتر و قویتر بیان کند، به گونهای که مفهوم «قطعاً بسیار ستمکننده» را القا میکند. این واژه در قرآن کریم نیز آمده است و از جمله در آیه ۳۴ سوره ابراهیم در توصیف انسان به کار رفته است. در این آیه، عبارت «إِنَّ الْإِنسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ» بیانگر این است که انسان در حالت دوری از هدایت الهی، ممکن است به شدت به خود و دیگران ستم کند و در برابر نعمتهای خداوند ناسپاس باشد. مفسران قرآن این «ظلم» را تنها به معنای ظلم اجتماعی محدود نکردهاند، بلکه آن را شامل ظلم به نفس، استفاده نادرست از نعمتها و خروج از مسیر حق نیز دانستهاند. بر این اساس، «لظلوم» بیانگر یک حالت اخلاقی و رفتاری شدید در انسان است که در آن، فرد از حد اعتدال خارج شده و دچار افراط در ظلم و خطا میشود. از نظر ادبی، این واژه بار معنایی منفی بسیار قوی دارد و برای نشان دادن عمق انحراف انسان در صورت دوری از هدایت الهی استفاده شده است. بنابراین، «لَظَلُوم» به معنای انسانی است که به طور بسیار شدید و مداوم مرتکب ظلم میشود و این ویژگی در قرآن برای هشدار نسبت به غفلت و ناسپاسی انسان بیان شده است.
لظلوم
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ظلم (۳۱۵ بار)ل (۳۸۴۲ بار)
جمله سازی با لظلوم
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 (ان الانسان لظلوم كفار كفار) - به فتح كاف به معناى كثير الكفران است يعنى كسى كه بسيار كفران مى ورزد بخود ستم مى كند و شكر نعمت هاى خدا را بجا نمى آورد وهمچنان كفران مى كند تا آنكه كفران، كار او را به هلاكت و خسران منتهى مى سازد، و ممكن است معنايش اين باشد كه به نعمت هاى خدا زياد ظلم مى كند، يعنى شكرش را بجا نياورده كفران كند.
💡 جالب اينكه قاعده بايد به جاى (الناس ) دوم ضمير باشد و بفرمايد (لكن اكثرهملا يشكرون ) ولى ذكر كلمه الناس بجاى ضمير گويا اشاره به اين است كه طبع انسان (تربيت نايافته ) كفران نعمت است، چنانكه در آيه 34 (سوره ابراهيم ) نيزمى خوانيم ان الانسان لظلوم كفار: (انسان بسيار ظالم و كفران كننده است ).