بهارگه
لغت نامه دهخدا
بهارگه. [ ب َ گ َه ْ ] ( اِمرکب ) بهارگاه. هنگام بهار. موسم بهار:
اگر ندانی بندیش تا چگونه بود
که سبزه خورده بفاژد بهارگه اشتر.لبیبی.این زمستان ما به بلخ خواهیم بود بهارگاه چون به غزنین آئیم تدبیر آوردن برادر ساخته آید. ( تاریخ بیهقی ). و رجوع به بهارگاه شود.
فرهنگ فارسی
( اسم ) فصل بهار مقابل تابستانگاه پاییزگاه زمستانگاه.
جمله سازی با بهارگه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 چنانک خار سیه را بهارگه بینی کند میان سمن زار گلرخی دعوی
