بتنهایی

بتنهایی. [ ب ِ ت َ ] ( ق مرکب ) جداگانه.

جدا گانه

💡 چو سوی منظر آمد کس ندید او بتنهایی بکام دل رسید او

💡 دریغا چون تویی تنها بمانده بتنهایی درین صحرا بمانده

💡 فتنه کز خواب نبی بیدار شد او بتنهایی خود در کار شد

💡 زمی رنگ رخ آن ماه میتافت بتنهایی همه بر شاه میتافت

💡 یکی گفتش بتنهایی و خواری نه نانی نه زری چون می‌گذاری

💡 مبر بر سر بتنهایی جهان را که دلگیرست تنهایی جوان را