عبدالرزاق کاشانی

عبدُالرزّاق کاشانی
رجوع شود به:کاشانی، عبدالرزاق ( ـ ۷۳۶ ق)

[ویکی فقه] کمال الدین عبد الرزاق بن احمد ابی الغنائم محمد کاشانی (قاشانی یا کاشی)، عارف ایرانی تازی نویس (م ۷۳۶ ه.) وی شاگرد و مرید نور الدین عبد الصمد اصفهانی نطنزی و همدرس عز الدین محمود کاشانی صاحب مصباح الهدایه است.
از زندگانی وی اطلاع زیادی در دست نیست، همین اندازه می توان گفت که معاصر سلطان ابو سعید بهادر خان بوده است. حاجی خلیفهوفات او را در سال ۷۳۰ ه. نوشته است، و آن اشتباه است، چه او مسلما پس از این سال زنده بوده، و کتاب شرح منازل السائرین خواجه عبدالله انصاری هروی را در سال ۷۳۱ ه. به پایان برده است. ظاهرا قول درست در وفات او همان است که خوافی فصیحی در مجمل آورده یعنی سال ۷۳۶ ه. پس از وفات، او را در خانقاه مرشدش عبد الصمد اصفهانی نطنزی به خاک سپرده اند، و این خانقاه هنوز در نطنز باقی است.

💡 عبدالرزاق کاشانی می‌گوید: موقف، مقام وقفه را تشکیل می‌دهد که در واقع نوعی درنگ میان دو مقام دیگر شناخته می‌شود … این مرحله یک مرحلهٔ بسیار مهم و ظریفی است که عارف در آن لحظه باید آن را درک کند.در مواردی هم که معلومی جهت متمرکز کردن حیث التفاتی‌مان به آن وجود نداشته باشد (درنگ میان دو مقام)، ما به دلیل زنده بودن مُدرک هستیم و حیث التفاتی داریم.]

💡 از عارفان شاعر قرن هشتم: خواجوی کرمانی، اوحدی مراغه‌ای، کمال خجندی، شیرین مغربی، عبدالرزاق کاشانی، علاءالدوله سمنانی و سید علی همدانی می‌باشند.