خسروی عبدالحسین

[ویکی نور] سید عبدالحسین خسروی همدانی فرزند حکیم سید رضا خسروی همدانی در سال 1278ش، در خانواده سادات جلیل القدر، حکیم خسروی همدانی متولد شد. پدر و نیاکان او در طول چندین نسل همگی از جمله حکیمان و اهل علم و فضل و در طب و طبابت معروف بوده اند.
وی ابتدا در محضر پدر عالم و دانشمند و حکیم خود، آموختن دروس مقدماتی، علوم دینی، علم عربی و طب را شروع کرد و در این مرحله از تحصیل در اندک زمان توفیقی عظیم به دست آورد. این حکیم عالیقدر، دروس فقه و اصول را در قم نزد آیت الله سیدمحمد تقی خوانساری فراگرفت. سپس در درس خارج آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائری شرکت کرد و از فیوض علمی و عملی آن مرجع بزرگ، بهره مند شد.
او در ادامه تحصیل بعد از چند سال ابتدا مادر مکرمه و سپس پدر بزرگوار خود را از دست داد و به ناچار پس از فوت پدر، برای طی مراحل عالی در علوم دینی و طب، به محضر عموی خود، حکیم سید محمدعلی خسروی وارد شد و دروس علوم دینی و علم طب را تا مرحله عالی نزد ایشان ادامه داد و بعد برای طی مدارج عالی در طب و سایر علوم سفری، به چند شهر ایران کرد که حوزه طب و طبابت در آن ها دایر بود و از محضر استادان عالیقدر طب و حکمت این حوزه ها استفاده ها برد و بر اثر استعداد و هوشی که داشت، طولی نکشید که خود نیز به حکیمی حاذق و دانشمندی توانا تبدیل گشت.
او در سال 1310ش برای اخذ مدرک پزشکی از دولت وقت، در امتحان فارغ التحصیلی ایران، در تهران، به همراه اطباء علوم جدید، شرکت کرد و به خاطر دانش بارز و نیکوی خود و تعلیمات بسیار عالی که در تمامی دروس طب، خصوصا در حوزه ی کتاب قانون شیخ الرئیس، ابوعلی سینا و داروشناسی داشت، در امتحان موفق شد و مجوز طبابت به سبک قدیم (مجاز) را از وزارت اوقاف و معارف و صنایع مستظرفه اخذ کرد.
او بعد از کسب مدرک تحصیلی در طب و طبابت، اقدام به افتتاح مطبی در کهن شهر و دارالطب همدان در کوچه محله حاجی، یکی از قدیمی ترین محله های همدان نمود و به همراهی دو تن از برادران خود که هر دو در علوم دینی و داروشناسی و طب و طبابت استاد بودند، شروع به طبابت و مداوای بیماران کرد.
مدت 37 سال در این راه در خدمت به مردم همدان مشغول به فعالیت بود. سپس در سال 1346ش، پس از سال ها طبابت در همدان، به همراه خانواده به صورت دائم به تهران مهاجرت کرد و با اخذ کارت نظام پزشکی به شماره 1072 از سازمان پزشکی ایران، رسما به عضویت جامعه پزشکی با روش جدید پذیرفته شد و بقیه عمر پربرکت خود را در تهران در خدمت به مردم و به شغل طبابت مشغول بود. در این زمان، حذاقت و روش علمی و استادی او در تدریس و مداوای بیماران شهره گشته بود، به همین جهت، از سوی دانشگاه تهران از ایشان برای تدریس کتاب قانون شیخ الرئیس ابوعلی سینا که حکیم تسلطی وافی بدان داشت، در دانشکده پزشکی دعوت به عمل آمد که وی به علت کهولت سن و ضعف جسمانی، از پذیرش این همکاری خودداری ورزید.

💡 گذشته از آنچه ذکر شد، استاد سجادی بر چاپ کتاب‌هایی نظارت می‌کرد یا مقدمه، حواشی و توضیحات بر آن‌ها می‌نوشت که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: چاپ دوم تاریخ ادبیات ایران تألیف جلال‌الدین همایی؛ جشن‌نامهٔ محمدتقی مدرس رضوی؛ مقدمه بر رباعیات خیام به خط حسین خسروی، ۱۳۷۰؛ تاریخ ادبی ایران از صفویه تا عصر حاضر، نوشتهٔ ادوارد براون، ترجمهٔ دکتر بهرام مقدادی، ۱۳۶۸، با همکاری دکتر عبدالحسین نوایی؛ مقدمه و توضیحات و حواشی بر تاریخ ادبیات عرب نوشتهٔ رینولد نیکلسون، ترجمهٔ کیوان‌دخت کیوانی.