استشفاع

استشفاع. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) شفاعت کردن خواستن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). شفاعت خواستن. ( منتهی الارب ) ( غیاث ). شفاعت کسی کردن خواستن. طلب شفاعت کردن: استشفعه الینا. ( منتهی الارب ).

(اِ تِ ) [ ع. ] (مص م. ) طلب شفاعت کردن، شفاعت خواستن.

شفاعت خواستن، طلب شفاعت کردن.

شفاعت خواستن، طلب شفاعت کردن، شفاعت کسی راخواستن، به خواهشگری برانگیختن
( مصدر ) پایمرد خواستن خواهشگر جستن بخواهش بر انگیختن شفاعت خواستن طلب شفاعت کردن.

طلب شفاعت کردن، شفاعت خواستن.

💡 اشاره الف: همان طور كه در مبحث تلقى حضرت آدم نسبت به كلمات پروردگار و نيزبرخى از مياحث گذشته بازگو شد، انسانهاىكامل مظاهر اسماى حسناى الهى هستند و به عنوان بهترين مجارى فيض خداوند منشاءبركتند. از اين رو توسل و استشفاع به آنان براى همگان سودمند است.

💡 رابعا، گرچه ظاهر عمل به طور تساوى به آدم و حوا استناد يافت و هر دو از درخت ممنوعچشيدند و خوردند، ليكن تخلف آدم سنگنتر از ارتكاب حوا محسوب مى شد. از اين جهتعناوينى مانند نسيان عهد، فقدان عزم و عصيان و غوايت به آدم اسناد داده شد؛ چنان كه ظاهر توبه و تضرع وتوسل و استشفاع به طور متساوى به آدم و حوا اسناد داده شد، ليكن برخوردارى آدم درتلقى كلمات و مبادرت به توبه و مانند آن كاملتر بود.

💡 الف: دعا و توسل و استشفاع حضرت آدم و حوا عليها السلامقبل از هبوط به زمين بوده است و هرگونه دعا و توسلى كه پس از هبوط واقع شده باشدمنافاتى با آنچه قبلا واقع شده ندارد، ليكناصل تلقى كلمات و نيايش و توسل به آنها قبلا واقع شده است.