رحماء

رحماء. [ رَ ] ( ع ص ) زنی که پس از زاییدن بیمار رحم گردد و بمیرد. ( ناظم الاطباء ). شتر ماده یا زنی که بعد وضع حمل بیمار گردد و بمیرد. ( آنندراج ). به معنی رحوم است. ( منتهی الارب ). || ماده شتری که پس از نتاج به آماس زهدان مبتلا گردد و علتی در آن پدید آید که مانع قبول آب منی شود، یا آنکه بزاید و سلای آن برنیاید. ج، رُحوم. ( ناظم الاطباء ).
رحماء. [ رُ ح َ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ رحیم. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ) ( اقرب الموارد ): اشداء علی الکفار رحماء بینهم. ( قرآن 29/48 ). و رجوع به رحیم شود.

[ویکی الکتاب] معنی رُحَمَاءُ: مهربانان (رحمت، به معنای نوعی تاثیر نفسانی است، که از مشاهده محرومیت محرومی که کمالی را ندارد، و محتاج به رفع نقص است، در دل پدید میآید، و صاحبدل را وادار میکند به اینکه در مقام برآید و او را از محرومیت نجات داده و نقصش را رفع کند )
ریشه کلمه:
رحم (۵۶۳ بار)

💡 قرآن كريم در عين حال مساءله عواطف پاك و درست و آثار خوبى كه آن عواطف در تربيتافراد دارد از نظر دور نداشته، اثر آن را در استوارى امر جامعه پذيرفته، در آيهشريفه: (اشدّاء على الكفار رحماء بينهم ) دو صفت از صفات عاطفى را به عنوان دوصفت ممدوح مؤ منين ذكر كرده، مى فرمايد مؤ منين نسبت به كفار خشن و بيرحمند، و نسبت بهخودشان مهربانند.

💡 مخصوصا همين معنا را درباره اصحاب رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) و ملازمين آنجناببا صريح ترين بيان خاطرنشان ساخته و فرموده: (محمدرسول الله و الذين معه اشداء على الكفار رحماء بينهم تريهم ركعا سجدا... وعد اللهالذين آمنوا و عملوا الصالحات منهم مغفره و اجرا عظيما) اگر خواننده محترم تدبر كند مىبيند كه با همه مدحى كه در صدر آيه است، درذيل آن چه قيودى را ذكر كرده است.