دانه چین

دانه چین. [ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) که دانه چیند. که دانه برچیند. که دانه از زمین بردارد:
هواست دانه و من دانه چین و هاویه دام
اگر به دانه نمانم بدام درمانم.سوزنی.در پناه پهلوان کبک و تذرو آرد برون
چوژکان دانه چین از بیضه شاهین و باز.سوزنی.جهانست بسیار و مردم بسی
به تنهاش خوردن نیارد کسی
اگر هست پروانه روی زمین
هوا مرغ دارد بسی دانه چین.؟ ( از تاریخ سلاجقه ٔکرمان ).زو شده مرغان فلک دانه چین
زآن همه را آمده سر بر زمین.نظامی.چون هما اندک خور و کم شهوتم دانندو من
چون خروس دانه چین زانی و شهوت پرورم.خاقانی.|| گدا. و رجوع به دانه چیدن شود.

که دانه چیند که دانه بر چیند

💡 مهر انور کز طلوعش گردد انجم ناپدید گرد بام قصر قدرش مرغی آمد دانه چین

💡 چون نباشد نظر کس به تو باز دانه چین مرغ شوی وقت نماز

💡 بسا شکره افتاده بر روی خاک شد از صحبت دانه چینان هلاک

💡 به دقت نکتش طوطیان گویا را فرو شده سر منقار دانه چین بینی

💡 در سخن دانه چین نما و بسلک آر دانه و که را فر و بیز بغربال

💡 مدتی در دامگاه خاک بودم دانه چین یاد{م} آمد لذت این آبخور باز آمدم