ابومحمد حسن بن علی بن حسین بن شعبه حرانی حلبی (متوفی ۳۸۱ هجری قمری)، یکی از برجستهترین فقها و چهرههای درخشان مذهب تشیع در قرن چهارم هجری شمسی محسوب میشود. ایشان همعصر با شیخ صدوق (متوفی ۳۸۱ هجری قمری) بود و افتخار شاگردی شیخ مفید (متوفی ۴۱۳ هجری قمری) را در کارنامه علمی خود دارد. تولد ایشان در شهر حَرّان، از شهرهای پیرامون حلب در سوریه، رقم خورد و در خانوادهای پرورش یافت که عمیقاً دلبسته و معتقد به خاندان رسالت (صلی الله علیه و آله) بودند؛ این بستر خانوادگی موجب شد که از همان دوران کودکی، مهر و علاقه به ساحت محمد و آل محمد (علیهم السلام) در وجود ایشان ریشه دواند. حسن بن علی حرانی به عنوان یکی از راویان بزرگ و شخصیتهای علمی شاخص دوران خود، میراثی ارزشمند از خود به جای گذاشت.
جایگاه رفیع علمی ابومحمد حرانی مورد تأیید و تصدیق علمای بزرگ پس از ایشان قرار گرفته است. شیخ حر عاملی، در کتاب وزین «أمل الآمل»، او را به عنوان «دانشمندی با فضل و محدثی بزرگ» توصیف میکند که گویای مقام ایشان در روایت و دانش فقهی است. همچنین، علامه مجلسی (ره) در عظمت مقام علمی ایشان سخن گفته و کتاب مشهور وی، «تحف العقول»، را بهترین سند و شاهد بر عمق دانش، فضل و عظمت شخصیت ایشان میداند. این کتاب، مجموعهای است که نشاندهنده تسلط ایشان بر مباحث اخلاقی، کلامی و فقهی زمان خویش است و تا به امروز به عنوان منبعی معتبر مورد استفاده قرار میگیرد.
در کنار شخصیت حرانی، ابوعلی محمد بن همام بغدادی (متوفی ۳۳۶ هجری قمری) نیز از دیگر شخصیتهای تأثیرگذار در حوزه حدیث و روایت در آن دوران بود. وی که در بغداد، مرکز علمی جهان اسلام در آن عصر، فعالیت داشت، یکی از چهرههای مورد اعتماد در نقل احادیث اهل بیت (علیهم السلام) به شمار میآمد. هرچند اطلاعات درباره زندگینامه او به اندازه برخی همعصرانش گسترده نیست، اما جایگاه او به عنوان یکی از مشایخ معتبر، بهویژه در ثبت و انتقال روایات، اهمیت ویژهای به میراث حدیثی آن دوره میبخشد و نام او در سلسله سند بسیاری از احادیث مهم به چشم میخورد.