احمد بن فهد حلی اسدی، فقیه و عارف بزرگ شیعی، در سال ۷۵۷ هجری قمری دیده به جهان گشود و در سال ۸۴۱ هجری قمری رخت از جهان بربست. ایشان از زمره شاگردان برجسته شهید اول و فخرالمحققین به شمار میرود. شیوخ حدیث او شامل شخصیتهایی چون فاضل مقداد، شیخ علی بن الخازن الفقیه، و شیخ بهاءالدین علی بن عبدالکریم بودهاند که احتمالاً اساتید فقهی او نیز همین بزرگواران محسوب میشوند. ابن فهد دارای تألیفات فقهی معتبری است، از جمله کتاب «المهذب البارع» که شرحی مفصل بر کتاب «المختصر النافع» محقق حلی است، و همچنین «المقتصر» که شرحی بر کتاب «ارشاد» علامه حلی میباشد. شهرت اصلی و جایگاه بلند او، با این حال، در حوزه اخلاق، دعا، و سیرو سلوک عرفانی تثبیت شده است؛ کتاب مشهور او در این زمینه، «عدة الداعی» است که اثری ماندگار در ادبیات عرفانی اسلامی محسوب میشود.
زادگاه دقیق این عالم بزرگ به طور قطعی مشخص نیست، اما مسلم است که ایشان مدتی در شهر حِلّه اقامت گزید و در مدرسه زینبیه به تدریس اشتغال داشت. علاوه بر این، بخشی مهمی از عمر پربار خود را نیز در شهر کربلا سپری کرد و محفل درسی و علمی خود را در آن دیار برپا نمود. این تحرکات جغرافیایی نشاندهنده جایگاه علمی و نفوذ معنوی ایشان در مراکز مهم شیعی آن دوران است.
از نظر شخصیت علمی و مناظره، ابن فهد دارای تبحر و توانایی کامل بود. نقل است که ایشان در عصر حکومت میرزا اسبند ترکمان، حاکم وقت عراق، مناظرات متعددی با برخی از علمای اهل سنت انجام داد که بهویژه در خصوص مسئله امامت و رهبری پس از پیامبر (ص) متمرکز بود. در پی این گفتگوهای علمی، ایشان توانست بر جمع کثیری از علمای مذاهب دیگر غلبه یابد. میرزا اسبند نیز تحت تأثیر این جلسات قرار گرفت و مذهب خویش را تغییر داد و در نتیجه، خطبهای در مدح امیرالمؤمنین (ع) و اولاد معصوم ایشان انشاء و ایراد نمود که نشاندهنده قدرت استدلال و اثرگذاری کلام این فقیه و عارف بزرگ است.
